درس سيزدهم « 1 » عيب‌جويى عَنْ أَبِىعَبْدِ اللَّهِ ( ع ) : « مَنْ كانَ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ فَلا يَجْلِسُ مَجْلِساً يُنْتَقَصُ فِيهِ إِمَامٌ أَوْ يُعَابُ فِيهِ مُؤْمِن » « 2 » حضرت صادق ( ع ) مىفرمايد : كسى كه به مبدأ و معاد - كه دو ركن اصلى اسلام است - ايمان دارد ، هيچ‌گاه به خودش اجازه نمىدهد در محفل و مجلسى شركت كند كه در آن ، امامى كوچك شمرده شود و يا از مؤمنى عيب‌جويى شود . « امام » در اين روايت ، منحصراً امام معصوم ( ع ) نيست . اگر جملهء دوّم « أَوْ يُعَابُ فِيهِ مُؤْمِن » نبود ، احتمال اين‌كه مقصود ، امام معصوم باشد ، داده مىشد ؛ اما با جملهء دوّم ، اين توهّم از بين مىرود . مقصود از « امام » ، پيشواى مسلمانان است ؛ يعنى كسى كه زمام امور مسلمانان - به حق - در اختيار او است ، نه اين‌كه مانند اكثر زمامداران كشورهاى اسلامى ، زمام امر مسلمانان را به صورت غاصبانه در اختيار گرفته باشد . حضرت صادق ( ع ) مىفرمايد : شركت در مجلسى كه امامِ به حق و زعيم

--> ( 1 ) . اين درس در جلسهء هفتاد و نهم درس خارج اصول معظم له ايراد شده است . ( 2 ) . عَلِى بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَلِى بْنِ أَسْبَاطٍ عَنْ سَيْفِ بْنِ عَمِيرَهءَ عَنْ عَبْدِ الْأَعْلَى بْنِ أَعْيَنَ عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ ( ع ) قَالَ : . . . . ( كافى ، ج 2 ، ص 374 )